Lange afstandsritten en de kracht van mindfulness Wanneer ik aanwezig ben, verdwijnen tijd en kilometers.

“Het is niet de afstand die zwaar is, maar mijn afwezigheid in het moment.”

Wanneer ik fiets, valt alles stil
Ik fiets omdat ik onderweg iets terugvind wat ik in het dagelijks leven soms kwijtraak: volledige aanwezigheid.
Ik fiets graag lange afstanden. Niet een rondje om het rondje. Maar ritten van 200 kilometer of meer.
Het begint met een innerlijke drang. Een verlangen naar avontuur. Niet het avontuur van snelheid of prestatie, maar het avontuur van volledig aanwezig zijn in het hier en nu. Voor mij zijn deze ritten hemel op aarde.
Wanneer ik op de fiets stap voor een lange afstandsrit, laat ik het dagelijkse tempo achter me. De rit nodigt mij uit om te vertragen, terwijl ik kilometers maak. Om te ervaren in plaats van te presteren. Om te zijn, in plaats van te moeten.
Van de eerste gloed van de zonsopkomst tot het moment waarop de zon plaatsmaakt voor de maan. Soms zelfs samen zichtbaar in het heelal. Moeder natuur deelt haar cadeautjes gul: wisselende landschappen, stille dorpjes, bruisende steden, het platteland waar de tijd lijkt stil te staan. De geur van een dennenbos, de wind op mijn gezicht, het ritme van mijn ademhaling.

Elke rit laat mij opnieuw ervaren hoe bijzonder het is om zoveel kilometers te fietsen zonder dat het voelt als “zoveel”. En dat fascineert me. Want wat zegt dat eigenlijk?
Kilometers zijn een concept. Tijd is dat ook.

Aandacht verandert alles: op de fiets, en in het leven.

Wanneer mijn aandacht volledig in het moment blijft, bestaan die begrippen nauwelijks. Er is alleen de volgende pedaalslag. De volgende ademhaling. De volgende bocht.
Maar zodra mijn focus verslapt en mijn mind het overneemt, verandert alles. Mijn brein vaak onbewust , begint betekenis te geven aan wat ik doe. Het legt verwachtingen op: Dit is zwaar, dit duurt nog lang, dit wordt afzien. Verwachtingen die zelden overeenkomen met de werkelijkheid van dat moment.

De zwaarte van een rit zit niet in de kilometers, maar in de bril waardoor je kijkt.

Ik ervaar telkens weer de kracht van het moment. Die kracht bepaalt de intensiteit van de tocht. Wanneer ik blijf genieten van elk moment, elke uitdaging, zonsondergang, elke ontmoeting onderweg en dan voelt een tocht van 200 kilometer licht. Soms zelfs moeiteloos. Onderweg fietsen mensen een stukje mee. Ieder met zijn eigen verhaal, tempo en doel. Korte ontmoetingen die raken, verbinden en weer loslaten. Ook dat is mindfulness: volledig aanwezig zijn, zonder vast te houden. Maar wanneer mijn aandacht afdwaalt, wanneer ik vooruit ga leven of achteromkijk, kan diezelfde 200 kilometer ineens zwaar voelen. Niet omdat de route verandert, maar omdat mijn innerlijke beleving verandert.
Deze ritten spiegelen mij. Ze laten me zien hoe krachtig het hier en nu is. Hoeveel lichter het leven wordt wanneer we stoppen met oordelen, invullen en voorspellen. En hoe dichtbij rust en vrijheid eigenlijk altijd zijn.
Misschien is dat wel de grootste les van lange afstandsritten:
Niet hoe ver je kunt gaan, maar hoe aanwezig je kunt zijn onderweg.

Verandering ontstaat niet door harder te gaan, maar door vollediger aanwezig te zijn.
Mensen vragen me vaak: “Waarom zou je dat doen?”
Voor mij zit het antwoord niet in de kilometers. Het zit in wat er verdwijnt zodra ik onderweg ben.
Mijn drijfveer is geen prestatie. Het is een innerlijk verlangen naar ruimte. Naar stilte in mijn hoofd. Naar een staat van zijn waarin ik niets hoef vast te houden, niets hoef te bewijzen en nergens anders hoef te zijn dan hier.
Zodra ik op de fiets stap, verschuift er iets. Mijn aandacht zakt van mijn hoofd naar mijn lichaam. Naar mijn ademhaling. Naar het ritme van mijn benen. Naar wat ik zie, hoor en ruik. En precies daar begint het.
In dat moment bestaan tijd en kilometers niet meer.
Niet omdat ze er letterlijk niet zijn, maar omdat ze geen betekenis meer hebben. Ik tel niet af. Ik reken niet uit hoe ver nog. Ik ben niet bezig met straks. Ik ben bezig met nu. Met de volgende pedaalslag. Met de weg die zich voor mij ontvouwt.

Het verschil dat voor mij alles verandert, zit niet in conditie of wilskracht.
Het zit in waar mijn aandacht is. Wanneer mijn aandacht in het hier en nu blijft, is de rit licht. Zelfs wanneer het fysiek uitdagend wordt. Dan is er geen strijd. Alleen beweging.
Maar ik herken ook het andere moment. Dat moment waarop mijn aandacht verslapt. Waarop mijn brein zich ermee gaat bemoeien. Dan sluipen gedachten binnen als: “Het is nog zo ver”, “Dit wordt zwaar”, “Waarom doe ik dit?”
Op dat moment verandert er niets aan de route, maar alles aan mijn beleving.
Mijn brein begint betekenis te geven aan de ervaring. Het plakt er een oordeel op. En dát is waar het zwaar wordt.
Voor mij zit het verschil in overgave. In het toestaan dat de rit mag zijn wat hij is.
In het loslaten van het idee dat het anders zou moeten voelen. Wanneer ik fiets vanuit genieten, vanuit nieuwsgierigheid, vanuit aanwezigheid, dan stroomt de tocht. Dan is 200 kilometer geen opgave, maar een ervaring. Dan voelt het leven onderweg rijk, vol en kloppend.

Zodra ik vertrek, voel ik mijn aandacht zakken.
Van denken naar voelen.
Van controleren naar volgen.
En op dat punt verdwijnen tijd en kilometers.
Niet letterlijk maar in betekenis.
Ze doen er niet meer toe. 
Ik tel niet af. 
Ik kijk niet vooruit. 
Ik ben onderweg. 
Onderweg op avontuur!

Wat licht voelt op de fiets, kan ook licht worden in het leven als je leert aanwezig zijn.
Ben jij nieuwsgierig hoe het voelt om een rit van 200 kilometer te fietsen met de kracht van mindfulness? Wil je ervaren hoe het is om aanwezig te zijn in elk moment, zonder dat afstand of tijd zwaar voelt?
Neem gerust contact op voor een vrijblijvend gesprek. Ik fiets graag een stukje met je mee, letterlijk en figuurlijk.

Wendy Hulsebosch Libellcoaching 

Aandacht voor verandering. Focus op verbinding.
Met jezelf. En met het moment waarin je leeft.