Mountainbiken met hyperventilatie: Hoe ademhaling jouw rit bepaalt.

“Op een technische trail voelde ik me soms meer als een kip zonder kop dan als een mountainbiker.”

Je herkent het vast wel.
Je bent heerlijk aan het fietsen in het bos, lekker in je flow op de MTB-trail… en
dan komen ze: de Nederlandse klimmetjes. Kort, krachtig en verraderlijk. Je hartslag schiet omhoog, niet eens door de klim zelf, maar omdat er ineens een andere mountainbiker achter je rijdt. Je wilt je niet laten kennen en zet er nog een tandje bij.

Terwijl je je fiets bijna provocerend charmant de heuvel opsleurt, voel je het gebeuren: een lichte paniekaanval dient zich aan. 

Boven aangekomen denk je: gelukkig, gered.
Snel naar beneden, zodat diegene achter je kan passeren. Hij stormt voorbij en ondertussen razen jouw gedachten net zo hard:

Wat was het ook alweer? Neus in, mond uit? Mond-mond? Neus-neus?
Je ademhaling voelt totaal ontregeld. Je hebt het gevoel de controle kwijt te zijn en je gedachten zetten er nog een extra tandje bovenop. En dat terwijl er nog veel meer klimmetjes volgen…

“En dan komen de gedachten die mijn gevoel van zelfvertrouwen op de trails compleet achterlieten.”

Hoe doen andere MTB’ers dat toch?
Waarom lijken zij moeiteloos omhoog te fietsen?
Waarom ben ik zo snel buiten adem?
Waarom moet ik na een rit bijkomen alsof ik een marathon heb gelopen?
Ik ga dit niveau nooit halen.

De lijst met gedachten die door je hoofd schieten is eindeloos en pijnlijk herkenbaar voor veel mountainbikers.

Mijn reis begon niet met kracht, maar met ademnood
Mijn reis als mountainbiker begon ooit met hyperventilatie op de fiets.
Met mijn ademhaling die me letterlijk stilzette. Hijgend over mijn stuur, het liefst plofte ik op de grond neer en kwam ik niet meer over eind. Waarom kies ik voor deze sport?, dacht ik vaak als het weer eens zover was.

“Ik dacht dat ik mezelf had verloren — ik was mijn ademhaling kwijt en mijn benen leken het ook al op te geven.” 

Na een rondje van 19 kilometer met een gemiddelde van 17,5 km/u was ik compleet uitgeput. En iedereen zei: “Het wordt vanzelf beter.” Maar dat klopt niet.

De omslag: Luisteren in plaats van forceren
Door mindfulness leerde ik bewust ademen, spanning loslaten en weer aanwezig zijn in mijn lichaam. Stap voor stap verdween de angst voor hyperventilatie en maakte deze plaats voor vertrouwen. Niet alleen in mijn lijf, maar ook in mezelf.
Mijn ademhaling bleek geen vijand, maar een boodschapper. Hij leerde mij mijn grenzen herkennen en respecteren. Tegenwoordig draait fietsen voor mij niet alleen om bewegen, maar vooral om beleven. Om aanwezig zijn in het moment. De geur van het bos, het ritme van mijn adem, het samenspel tussen trappen, kijken en voelen. Op de mountainbike voel ik een diepe verbinding met de natuur. Rust en adrenaline. Vertragen en grenzen verleggen.

Bikeparks, technische trails in de bergen, nieuwe omgevingen ontdekken. Ik vertrouw nu op mijn techniek en mijn intuitie. Die combinatie houdt me scherp en levend.

Ademhaling als kracht, niet als beperking
Door mindfulness te integreren tijdens het sporten heb ik meer controle gekregen over mijn ademhaling. Maar belangrijker nog: ik heb geleerd te luisteren. Naar wat mijn lichaam nodig heeft in het moment.
Soms is dat gas geven.
Soms is dat vertragen.

Niet elke klim hoeft overwonnen te worden. Niet elke trail hoeft perfect. Het gaat niet om presteren, maar om verbinding.
En het mooie? Je levert niets in op snelheid of prestaties. Integendeel. Sinds ik deze technieken toepas, zijn mijn uithoudingsvermogen en herstel sterker dan ooit. Ik herstel tijdens de rit. Hyperventilatie? Verledentijd.
Wat begon als een worsteling met ademhaling en angst, is uitgegroeid tot een manier van leven. De fiets leert mij telkens opnieuw dat echte kracht niet zit in harder gaan, maar in bewustzijn. In aanwezig zijn. In ademen.

En misschien is dat wel de mooiste les die de mountainbike mij heeft gebracht: dat wanneer je leert ademen in het moment, je niet alleen beter fietst maar ook met zelfvertrouwen je trails rijdt. Angst om te vallen, om blessures op te lopen, om de groep niet bij te kunnen houden… die is verdwenen.
Inmiddels fiets ik alles en overal. Met rust. Met kracht. Met verbinding.

Wil jij meer weten over de kracht van je ademhaling?
Hyperventilatie definitief tot het verleden laten behoren?
Neem contact op voor een individueel coachingstraject.

Adem met aandacht en trap in verbinding! | Wendy Hulsebosch | Libellcoaching

mindfulcycling coach & instructeur www.mindfulcycling.nl