Fietsen als Passie. Avontuur zit in mijn bloed.

Het begon in 2012.

Een 26 inch hardtail. V-brakes. €450.
Geen carbon. Geen ambitie.
Alleen een verlangen.

Het bos was altijd al mijn thuis.
Opgegroeid in de paardensport, het liefst als een cowboy dwars door de natuur.
Avontuur zit in mijn bloed.

Het paard werd ingeruild voor een stalen ros.
Mountainbiken.
Eén met de natuur.

En voor mij betekent dat alles.
Twee weken na aankoop reed ik mijn eerste toertocht op de Hondsrug.
Als de dag van gisteren herinner ik me die dag.

Ik ging door een hel.

Mijn fiets smeet ik met regelmaat de bosjes in — uit frustratie dat ik niet mee kon komen.
Mijn ademhaling? Alles behalve gereguleerd.
Hyperventilatie. Paniek. Geen controle.

Voor me zag ik een man OTB gaan — over the bars.
De schrik zat er meteen in.

Ik wist het zeker:
Nooit meer een toertocht.

En dat heb ik acht jaar volgehouden.
Acht jaar alleen.
Alleen met mijn bike het bos in.
Geen prestatiedruk. Geen groep. Geen vergelijking.

Alleen het hier en nu.

Mijn adem werd rustiger.
Mijn hoofd werd stiller.
Ik genoot.

Zo nu en dan met een fietsmaatje.
Maar vooral solo.
Ik werd een fietsfanaat.

Er kwam een bike room.
Fietsvakanties.
Nieuwe trails.
Grenzen verleggen.
Blessures. Revalidaties. Terugkomen.

De wereld ontdekken op twee wielen werd een levensstijl.
Na acht jaar werd ik uitgenodigd voor de Bartje 200.

Daarvoor had ik al een driedaagse gereden met een fietsmaat:
Pieterburen naar Sint-Pietersberg op de MTB.

Maar de Bartje 200 was anders.

Door het beoefenen van mindful technieken merkte ik iets bijzonders:
Het ging makkelijker.

200 kilometer.
Gemiddeld 23 km/u.
Op een Stumpjumper.

Voor een avonturier geen slechte score.

Maar belangrijker:
Het plezier was terug.

Het ontmoeten van andere fietsfanaten.
Het delen van passie.
Het gevoel van samen.

Mijn idealistische beeld van de fietswereld kreeg vorm.
Bikeparks in het buitenland.
Nieuwe avonturen.
En uiteindelijk… mijn werk.

Fietsen is voor mij geen sport.
Het is ontmoeting.

Met jezelf.
Met je grenzen.
Met je adem.
Met je angst.
Met je kracht.

Ik weet hoe het voelt om te hyperventileren op een klim.
Ik weet hoe het voelt om je fiets in de bosjes te gooien.
Ik weet hoe het voelt om niet mee te kunnen komen.

En ik weet ook hoe het voelt wanneer alles klopt.

Mijn passie voor fietsen?
Daar kan ik uren over praten.

Maar liever neem ik je mee. 🚴‍♀️

Vorige
Vorige

Lange afstandsritten en de kracht van mindfulness Wanneer ik aanwezig ben, verdwijnen tijd en kilometers.

Volgende
Volgende

Revalideren is niet alleen fysiek, mindfulness en opnieuw beginnen.